Toen mij het idee opgelegd werd iets te schrijven rondom het thema vergankelijkheid en wat het voor mij betekent, was mijn eerste ingeving het schrijven van een gedicht. In de ban van de poëzie van Jacques Perk, besloot ik dit in de vorm van een sonnet te doen. Al snel ontdekte ik dat rijmschema’s en vaste metrumpatronen mij nog altijd niet lekker liggen. Mijn ideeën in een mal persen is niet iets waar ik genoegen uit kan halen. Maar koppig als ik ben zette ik toch door. Het resultaat was een flauw rijmseltje, gevuld met clichés over vergankelijkheid. Ik weet het aanvankelijk aan mijn onvermogen me te conformeren aan klassieke versvormen, maar de twijfel sloop onopvallend bij me binnen: wat als ik simpelweg niks met vergankelijkheid heb? Is dit een thematiek die me bezighoudt in mijn dagelijks gedachtegangen? Toch liet ik het enige tijd bij mijn poging tot een sonnet en dacht een week niet meer aan mijn twijfel, totdat М mijn ongenoegen over het sonnet bevestigde. Nu wist ik het zeker: dit is voor mij niet de juiste manier om dit concept te benaderen. Een brainstormsessie, een mindmap en een kort schrijven later, stak ik redelijk tevreden mijn notitieblok in mijn tas. Eindelijk had ik een persoonlijke visie op vergankelijkheid weten te verwoorden. Verrassend genoeg, bevat het schrijven opvallend veel poëtische kenmerken. Toeval? Misschien kan ik het stiekem toch niet laten om overal poëzie van te maken.

Als je stelt dat je enkel leeft in het heden, breng je de vergankelijkheid angstvallig dichtbij. Je leeft in één moment, keer op keer, en dat leven vergaat elke keer. Ieder moment creëer je een nieuw besef van leven, waardoor vorige momenten (dus ‘levens’) vergaan. Een band met het verleden en met de toekomst plaatst de grenzen van vergankelijkheid verder van je vandaan.
Als je vergankelijkheid beschouwt als een verandering van vorm dan wel inhoud, leef je met een positief besef dat vergankelijkheid eigenlijk niet echt bestaat. Dat wat voorbij gaat vergaat slechts in vorm, zoals water kan verdampen en toch voort blijft bestaan als damp en wolken, om vervolgens weer tot vloeibaar water te worden.
Het besef dat alles in je verleden niet vergaat, maar slechts van vorm is veranderd, is een geruststelling dat je in de toekomst ook geen werkelijke vergankelijkheid zult kennen.