Er repeteert een new wave-band op zolder. Of is het new romantic? Niet dat ik ze niet goed kan horen, tot mijn ergernis integendeel zelfs, maar de twee muziekgenres haal ik om een of andere reden altijd door elkaar. Kwalijk, maar het is nu eenmaal niet anders. En eigenlijk doet het genre er ook weinig toe. Feit is dat ik ze kraakhelder kan horen, wat erg vreemd is, aangezien er een verdieping en twee plafonds/vloeren tussen mij en de band zitten. Klagen heeft geen zin, want blijkbaar hebben new wavers/new romantics schijt aan ongeschreven sociale conventies.

—-

Er hangt een poster op de deur van de meterkast. Een enorm lelijke poster, duidelijk veel te vlug in elkaar gezet. De kleuren lijken donkerder te zijn uitgevallen dan aanvankelijk de bedoeling was. Althans, ik kan me niet voorstellen dat het overgrote deel van de poster uit een foto van een oliedikke silhouet van de bandleden hoort te bestaan. Voor zover ik het kan zien, zijn ze met zijn vieren. Gitarist/zanger, basgitarist, drummer en iemand achter een synthesizer met iets dat op een theremin lijkt. Dat laatste verklaart het irritant hoge gepiep dat ik zo nu en dan uit het trapgat hoor komen.

—-

De band is gestopt met repeteren. Hoe lang de marathon geduurd heeft, dat durf ik niet te zeggen, maar het voelt alsof ik weer voor het eerst sinds weken mijn eigen ademhaling kan horen. Misschien dat ze ergens op dit moment een optreden hebben. Zojuist ben ik op zolder gaan kijken. Niets gaf enige aanwijzing dat ze er ooit geweest waren. Waar ik een ruimte met lege krukken en colaflessen had verwacht, trof ik er enkel een peertje aan het plafond. Het brandde nog.