Op het speelvlak staat een ouderwetse microfoon, 50’s style. Achter de microfoon staat hij grappen te maken, als een slechte stand-up comedian. Niemand lacht, paniek achter de schermen. Dan maar een lachband eronder? Dan maar een lachband eronder. De lach klinkt, gezichten hangen.

- De regisseur geeft aanwijzingen, probeert te redden wat te redden valt. -

Nu staat hij linksvoor op het speelvlak, opnieuw met de jongen erachter. In zijn hand heeft hij een schrift met afbeeldingen. Naast hem, rechts op het speelvlak, staat nog een microfoon, een meisje erachter. Hij praat met haar en tegen het publiek over het ontstaan van de mens, zowel op individueel niveau als grootschalig: de verwekking der beschaving.

- De regisseur geeft aanwijzingen, probeert te redden wat te redden valt. -

Een groot grijs monster verschijnt, mooi geconstrueerd stukje decor is ‘t, met opengesperde ogen en bek, warrige bos grijs haar. Als pierlala komt het op het speelvlak tevoorschijn. Zijn handen worden gedragen door stokken, bediend door twee spelers. Het glijdt over het publiek dat aan de zijkant van het toneel staat, komt ook op mij af. Ik deins terug. “Waarom deins je terug? De Olympianen”, ik kijk naar een drietal vrouwen in het publiek, “lieten zich er niet door terugschrikken.” “Ik ben bang”, antwoord ik sarcastisch. Nee, ik ben niet bang, ik wilde niets missen, het monster kunnen zien en dat kan alleen als ik voldoende afstand neem.

- De regisseur geeft aanwijzingen, probeert te redden wat te redden valt. -

Twee spelers komen in schaatsbewegingen op, vlak achter elkaar, begeleid door muziek. Het publiek begint, bij het zien van de voorste speler, ‘Lang zal hij leven’ te zingen. Het gezang overstemt de muziek, de spelers raken de tel kwijt en schaatsen ongelijk. Dat moet opnieuw.

- De regisseur geeft aanwijzingen, probeert te redden wat te redden valt. -

De stand-upper is weer ten tonele verschenen. Dit keer tekent hij met een rode stift op een presentatiebord een prullenmand. Daarboven tekent hij een prop papier. Van de prop papier naar de prullenmand tekent hij een chaos van lijnen, alsof het traject van een prop papier naar een prullenmand zo verloopt. “Alles is vergankelijk, welke omweg je ook neemt”, zeg ik. In zijn wirwar van lijnen herken ik het woord ‘dansen’.

- De regisseur geeft aanwijzingen, probeert te redden wat te redden valt. -