De échte liefdes die tot dusver op mijn pad waren gekomen, waren volkomen ondoorzichtig. Wel bezaten ze een onveranderlijke fundering die meer dan alleen voor het oog doordringbaar was. Ze hadden een oppervlakkige achtergrond, kenden geen diepte en geen perspectief. Van welke kant je ze ook bekeek, altijd bleef dezelfde basis zichtbaar. En ondanks deze vlakte, waren ze nooit te vatten. Ongrijpbaar waren de échte liefdes. Bij elke aanraking stootten de vingers op baksteen, geverfd hout of metaal. Een canvas dat niet ademde, dat geen zuchtje wind doorliet. Het was een stille en donkere houvast voor de witte, blauwe of goudkleurige boodschap die échte liefde heette. Tot dusver.

Échte liefde kent sinds kort uitzicht. Of althans, ik ken sinds kort échte liefde met uitzicht. Omlijst door hartrood hout, onbekend hoe hard, staart deze liefde naar de lucht (of staar ik zelf?). Ze laat licht door alsof het licht onderdeel van zichzelf is. Ze is omringd door nog meer liefde, ook al zijn deze liefdes lang niet zo échte als zij. En alsof lucht en licht nog niet genoeg is, reikt ze met haar zicht naar de hemel. Is het een poging tot het Koninkrijk te reiken? Wil ze aardse liefde met liefde Gods verbinden? Maakt deze overbrugging de échte liefde écht? Ze roept het uit, straalt, toont licht, lucht, natuur en flatgebouwen. Toch blijft ze ongrijpbaar, daar ze zich hoog boven ons bevindt, net buiten het bereik van onze handen.